*
(1) Potem usłyszałem jakby donośny głos ogromnej rzeszy w niebie. Powiedzieli: "Wysławiajcie Jah! Wybawienie i chwała, i moc należą do Boga naszego, (2) ponieważ Jego sądy są prawdziwe i prawe. Bo wykonał wyrok na wielkiej nierządnicy, która swą rozpustą kaziła ziemię, i pomścił na jej ręce krew swoich niewolników". (3) I zaraz rzekli powtórnie: "Wysławiajcie Jah! A dym z niej wznosi się na wieki wieków". (4) A dwudziestu czterech starszych wraz z czterema żywymi stworzeniami upadło i oddało cześć Bogu zasiadającemu na tronie, i powiedziało: "Amen! Wysławiajcie Jah!" (5) Dobył się również głos od tronu i powiedział: "Wysławiajcie naszego Boga, wszyscy jego niewolnicy, którzy się go boicie, mali i wielcy". (6) I usłyszałem jakby głos ogromnej rzeszy i jakby odgłos wielu wód, i jakby odgłos potężnych gromów. Powiedzieli: "Wysławiajcie Jah, ponieważ Jehowa, nasz Bóg, Wszechmocny, zaczął królować. (7) Radujmy się i tryskajmy radością, i oddawajmy mu chwałę, ponieważ nadeszły zaślubiny Baranka i jego małżonka się Przygotowała. (8) Tak, dano jej się przyoblec w jasny, czysty, delikatny len, bo delikatny len przedstawia prawe czyny świętych". (9) I mówi mi: "Napisz: Szczęśliwi, którzy są zaproszenia na wieczerzę zaślubin Baranka". Mówi mi również: "Są to prawdziwe wypowiedzi Boga". (10) Wtedy upadłem u Jego stóp, aby mu oddać cześć. Ale on mi mówi: "Uważaj! Nie czyń tego! Jestem tylko współniewolnikiem twoim i braci twoich, którzy zajmują się świadczeniem o Jezusie. Oddaj cześć Bogu; bo właśnie świadczenie o Jezusie jest natchnieniem do Prorokowania". (11) I ujrzałem niebo otwarte, a oto biały koń. A siedzący na nim, zwany Wiernym i Prawdziwym, w prawości sądzi i prowadzi wojnę. (12) Jego oczy to ognisty płomień, a na jego głowie wiele diademów. Ma napisane imię, którego nie zna nikt prócz niego, (13) i jest przyobleczony w wierzchnią szatę spryskaną krwią, a imię, którym go zwą, brzmi Słowo Boga. (14) Również wojska, które były w niebie, podążały za nim na białych koniach, odziane w biały, czysty, delikatny len. (15) A z jego ust wychodzi ostry, długi miecz, aby mógł nim uderzyć narody, i będzie je pasł rózgą Żelazną. On też depcze winną tłocznię gniewu srogiego zagniewania Boga wszechmocnego. (16) A na swej szacie wierzchniej, mianowicie na udzie, ma napisane imię: Król królów i Pan panów. (17) Ujrzałem również anioła stojącego w słońcu; i zawołał donośnym głosem, i Powiedział do wszystkich ptaków, które latają środkiem nieba: "Chodźcie tutaj, zgromadźcie się na wielką wieczerzę Boga, (18) żeby jeść ciała królów i ciała dowódców wojskowych, i ciała siłaczy, i ciała koni i tych, którzy na nich siedzą, i ciała wszystkich, tak wolnych, jak i niewolników, i małych, i wielkich". (19) I ujrzałem bestię oraz królów ziemi i ich wojska zgromadzone, aby stoczyć wojnę z siedzącym na koniu i z jego wojskiem. (20) I pochwycono bestię, a wraz z nią fałszywego proroka, dokonującego przed nią znaków, którymi wprowadzał w błąd tych, co otrzymali znamię bestii, i tych, co oddają cześć jej wizerunkowi. Oboje zostali żywcem wrzuceni do ognistego jeziora, płonącego siarką. (21) A pozostali Byli pozabijani długim mieczem siedzącego na koniu, mieczem, który wychodził z Jego ust. I wszystkie ptaki nasyciły się ich ciałami.
(Apokalipsa (Objawienie) 19:1-21, Biblia w przekładzie Nowego �wiata)
