*
(1) I ujrzałem, a oto Baranek stojący na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści Cztery tysiące mających napisane na swych czołach jego imię i imię jego Ojca. (2) i usłyszałem odgłos z nieba jak odgłos wielu wód i jak odgłos potężnego gromu; a głos, który słyszałem, był taki, jak śpiewaków, którzy wtórują sobie na harfie, grając na swych harfach. (3) I śpiewają jak gdyby nową pieśń przed tronem i przed Czterema żywymi stworzeniami, i starszymi; i nikt nie zdołał opanować tej pieśni oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy kupionych z ziemi. (4) Są to ci, którzy się nie skalali z niewiastami; w rzeczywistości są dziewicami. Ci stale podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali kupieni spośród ludzi jako Pierwociny dla Boga i dla Baranka, (5) a w ich ustach nie znaleziono fałszu; są Bez skazy. (6) I ujrzałem innego anioła, który leciał środkiem nieba i miał wiecznotrwałą dobrą nowinę do oznajmienia jako radosną wieść dla mieszkających na ziemi i dla każdego narodu, i plemienia, i języka, i ludu, (7) i mówił donośnym głosem: "Boga się bójcie i dajcie mu chwałę, ponieważ nadeszła godzina jego sądu. oddajcie więc cześć Temu, który uczynił niebo i ziemię, i morze, i źródła wód". (8) A inny, drugi anioł, podążał za nim, mówiąc: "Upadła! Upadła metropolia Babilon Wielki, która skłoniła wszystkie narody do picia wina gniewu jej Rozpusty!" (9) A inny anioł, trzeci, podążał za nimi, mówiąc donośnym głosem: "Jeżeli ktoś oddaje cześć bestii i jej wizerunkowi i przyjmuje znamię na swe czoło lub na swą Rękę, (10) to będzie też pił wino gniewu Bożego, które jest wlane bez Rozcieńczania do kielicha jego srogiego gniewu, i na pewno będzie ogniem i siarką męczony wobec świętych aniołów i wobec Baranka. (11) I dym ich męczarni wznosi się na wieki wieków, a nie mają odpoczynku we dnie i w nocy ci, którzy oddają cześć bestii i jej wizerunkowi, oraz każdy, kto przyjmuje znamię jej imienia. (12) Tutaj ma znaczenie wytrwałość świętych, tych, którzy zachowują Przykazania Boga i wiarę w Jezusa". (13) I usłyszałem głos z nieba, mówiący: "Napisz: Szczęśliwi są umarli, którzy umierają w jedności z Panem - począwszy od tego czasu. Tak, mówi duch, niech odpoczną od swych trudów, bo to, co czynili, idzie wraz z nimi". (14) I ujrzałem, a oto biały obłok, a na obłoku zasiadał ktoś podobny do syna Człowieczego, mający na swej głowie złotą koronę, a w swej ręce ostry sierp. (15) A z sanktuarium świątyni wyłonił się inny anioł, wołając donośnym głosem do zasiadającego na obłoku: "Zapuść swój sierp i żnij, ponieważ nadeszła godzina Żęcia, bo żniwo ziemi całkowicie dojrzało". (16) I zasiadający na obłoku rzucił swój sierp na ciemię, i ziemia została zżęta. (17) I jeszcze inny anioł wyłonił się z sanktuarium świątyni, które jest w niebie, i on też miał ostry sierp. (18) A jeszcze inny anioł wyłonił się z ołtarza i miał władzę nad ogniem. I zawołał donośnym głosem do tego, który miał ostry sierp, mówiąc: "Zapuść swój ostry sierp i zbierz kiście winorośli ziemi, ponieważ jej winogrona dojrzały". (19) I anioł rzucił swój sierp ku ziemi, i zebrał winorośle ziemi, i wrzucił ją do wielkiej winnej tłoczni gniewu Bożego. (20) I deptano winną tłocznię poza miastem, a z winnej tłoczni wyszła krew aż po uzdy koni, na odległość tysiąca sześciuset stadiów.
(Apokalipsa (Objawienie) 14:1-20, Biblia w przekładzie Nowego �wiata)
